그리스인들과 다른 민족들 가운데 예언자가 된 시뷜라는 예언의 첫머리에서 인류를 꾸짖으며 말한다. “죽을 육신을 지닌, 아무것도 아닌 사람들아, 삶의 끝을 보지 않고 어찌 이리 쉽게 거만해지는가? 너희를 지켜보시는 지극히 높고 모든 것을 아시며 살피고 증언하시는 하나님, 모든 것을 먹이고 창조하시며 만물에 달콤한 숨결을 넣고 모든 인간을 이끌 존재를 만드신 분을 떨며 두려워하지 않는가? 한 분 하나님은 홀로 다스리시며 지극히 크고 생겨나지 않으셨다. 전능하시며 보이지 않는 그분만 모든 것을 보시고, 죽을 육체는 아무도 그분을 보지 못한다. 죽을 어떤 육체가 하늘에 거하시는 참되고 불멸하신 하나님을 눈으로 볼 수 있겠는가? 사람들은 햇빛 앞에도 설 수 없다. 뼈 속의 핏줄과 살로 이루어진 죽을 사람들이기 때문이다. 오직 존재하시는 그분, 우주의 지도자를 경외하라. 그분만 영원부터 영원까지 계시며 스스로 나셨고 생겨나지 않았으며 언제나 만물을 다스리신다. 모든 인간에게 함께 비치는 빛 가운데 판단할 능력을 넣어 주셨다. 너희는 악한 생각에 합당한 보상을 받을 것이다. 참되고 영원한 하나님을 찬양하고 거룩한 제물을 바치는 일을 버려두고, 저승의 악령들에게 제사를 드렸기 때문이다. 교만과 광기로 걸어가며 곧고 바른 길을 버리고 가시와 말뚝 사이의 길로 떠났다. 왜 헤매는가? 헛된 인간들아, 그만두어라. 밤의 어둠을 버리고 빛을 붙들어라. 보라, 그 빛은 모든 이에게 분명하고 길을 잃지 않게 한다. 오라. 언제까지나 어둠과 캄캄함을 좇지 마라. 보라, 눈에 즐거운 태양의 빛이 찬란히 비친다. 가슴에 지혜를 품고 알아라. 비와 바람과 지진, 번개와 기근과 전염병과 슬픈 고통, 눈과 얼음을 보내시는 하나님은 한 분이시다. 무엇 때문에 하나씩 말하는가? 그분은 하늘을 이끌고 땅을 다스리며 친히 계신다.” 생겨났다고 하는 신들에게는 이렇게 말했다. “생겨난 것은 결국 소멸한다. 사람의 넓적다리와 자궁에서 빚어진 것이 신일 수는 없다. 그러나 홀로 지극히 높으신 한 분 하나님은 하늘과 해와 별과 달, 열매 맺는 땅과 출렁이는 바닷물, 높은 산과 끊임없이 흐르는 샘을 만드셨다. 셀 수 없이 많은 물속 생물들을 낳게 하시고, 땅에서 움직이는 것들을 내어 서늘하게 기르시며, 맑은 소리와 재잘거림, 날개 치는 소리를 내며 깃으로 공기를 흔드는 여러 생물도 만드셨다. 산골짜기에는 사나운 짐승의 종족을 두셨다. 모든 가축을 우리 죽을 인간에게 복종시키시고, 하나님께서 빚으신 사람을 모든 것의 지도자로 세워 다채롭고 헤아릴 수 없는 것들을 맡기셨다. 죽을 육체 가운데 누가 이를 모두 알 수 있겠는가? 처음부터 만드신 그분만 아신다. 그분은 썩지 않는 창조주이며 영원하시고 창공에 거하신다. 선한 이들에게 훨씬 더 큰 선한 보상을 내리시고, 악하고 불의한 이들에게는 진노와 분노, 전쟁과 전염병과 눈물겨운 아픔을 일으키신다. 사람들아, 어찌 헛되이 거만해져 뿌리 뽑히는가? 족제비와 짐승들을 신으로 만드는 일을 부끄러워하라. 신들이 접시의 음식을 훔치고 솥을 턴다면, 이는 정신의 광기와 발작, 헛된 짐이 아닌가? 황금빛 찬란한 하늘에 살기는커녕, 좀먹은 것들을 바라보고 빽빽한 거미줄에 둘러싸여 있다. 어리석은 자들아, 너희는 뱀과 개와 고양이에게 절하며 새와 땅의 기는 짐승, 돌로 새긴 우상과 손으로 만든 신상, 길가의 돌무더기를 섬긴다. 이것들과 입에 담기조차 부끄러운 다른 수많은 헛것을 섬긴다. 분별없는 인간들의 신들은 마음을 속이는 자들이며, 그 입에서는 죽음을 부르는 독이 흐른다. 그러나 생명과 썩지 않는 영원한 빛을 지니신 분은 사람들에게 달콤한 꿀보다 더 단 기쁨을 부어 주신다. 오직 그분께 목을 숙이고, 영원히 경건한 길로 발길을 돌려라. 너희는 이 모든 것을 버리고, 진한 심판으로 가득한 무겁고 독하며 전혀 묽게 하지 않은 잔을 미친 마음의 어리석음으로 들이켰다. 정신을 차려 올바른 생각으로 돌아오거나, 모든 것을 살피시는 왕이신 하나님을 알려 하지 않는다. 그러므로 타오르는 불의 광채가 너희에게 다가오며, 쓸모없는 우상을 두고 한 거짓말에 수치를 당한 채 영원히 날마다 불길에 탈 것이다. 그러나 참되고 영원하신 하나님을 존중하는 이들은 영원한 생명을 상속받고, 낙원의 무성한 동산에 함께 살며 별이 빛나는 하늘에서 오는 달콤한 빵을 먹을 것이다.” 이 말들이 참되고 유익하고 의로우며 모든 사람에게 좋은 것임은 분명하다. 악을 행한 이들은 자기 행위에 합당한 벌을 받아야 한다는 것도 분명하다.
Σίβυλλα δὲ ἐν Ἕλλησι, καὶ ἐν τοῖς λοιποῖς ἔθνεσι γενομένη προφῆτις, ἐν ἀρχῇ τῆς προφητείας αὐτῆς ὀνειδίζει τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος λέγουσα· Ἄνθρωποι θνητοὶ καὶ σάρκινοι, οὐδὲν ἐόντες, Πῶς ταχέως ὑψοῦσθε, βίου τέλος οὐκ ἐσορῶντες; Οὐ τρέμετ᾿, οὐδὲ φοβεῖσθε Θεὸν, τὸν ἐπίσκοπον ὑμῶν, Ὕψιστον, γνώστην, πανεπόπτην, μάρτυρα πάντων, Παντοτρόφον, κτίστην, ὅστις γλυκὺ πνεῦμ᾿ ἐν ἁπᾶσι Κάτθετο, χ᾿ ἡγητῆρα βροτῶν πάντων ἐποίησεν; Εἷς Θεὸς, ὃς μόνος ἄρχει, ὑπερμεγέθης, ἀγένητος, Παντοκράτωρ, ἀόρατος, ὁρῶν μόνος αὐτὸς ἅπαντα, Αὐτὸς δ᾿ οὐ βλέπεται θνητῆς ὑπὸ σαρκὸς ἁπάσης. Τίς γὰρ σὰρξ δύναται τὸν ἐπουράνιον καὶ ἀληθῆ Ὀφθαλμοῖσιν ἰδεῖν Θεὸν ἄμβροτον, ὃς πόλον οἰκεῖ; Ἀλλ᾿ οὐδ᾿ ἀκτίνων κατενάντιον ἠελίοιο Ἄνθρωποι στῆναι δυνατοὶ, θνητοὶ γεγαῶτες Ἄνδρες, ἐν ὀστήεσσι φλέβες καὶ σάρκες ἐόντες· Αὐτὸν τὸν μόνον ὄντα σέβεσθ᾿ ἡγήτορα κόσμου, Ὃς μόνος εἰς αἰῶνα καὶ ἐξ αἰῶνος ἐτέχθη, Αὐτογενὴς, ἀγένητος, ἅπαντα κρατῶν διαπαντὸς, Πᾶσι βροτοῖσιν ἐνὼν τὸ κριτήριον ἐν φαῒ κοινῷ. Τῆς κακοβουλοσύνης δὲ τὸν ἄξιον ἕξετε μισθὸν, Ὅττι Θεὸν προλιπόντες ἀληθινὸν ἀεναόν τε Δοξάζειν, αὐτῷ τε θύειν ἱερὰς ἑκατόμβας, Δαίμοσι τὰς θυσίας ἐποιήσατε τοῖσιν ἐν ᾅδου. Τύφῳ καὶ μανίῃ δὲ βαδίζετε, καὶ τρίβον ὀρθὴν Εὐθεῖαν προλιπόντες ἀπήλθετε τὴν δι᾿ ἀκανθῶν Καὶ σκολόπων· τί πλανᾶσθε; βροτοὶ παύσασθε μάταιοι Καὶ λίπετε σκοτίην νυκτὸς, φωτὸς δὲ λάβεσθε· Οὗτος ἰδοὺ πάντεσσι σαφὴς ἀπλάνητος ὑπάρχει. Ἔλθετε, μὴ σκοτίην δὲ διώκετε καὶ γνόφον αἰεὶ, Ἠελίου γλυκυδερκὲς ἰδοὺ φάος ἔξοχα λάμπει. Γνῶτε δὲ κατθέμενοι σοφίην ἐν στήθεσιν ὑμῶν· Εἷς Θεός ἐστι, βροχὰς, ἀνέμους, σεισμοὺς ἐπιπέμπων, Ἀστεροπὰς, λιμοὺς, λοιμοὺς καὶ κήδεα λυγρὰ, Καὶ νιφετοὺς, κρύσταλλα. τί δὴ καθ᾿ ἓν ἐξαγορεύω; Οὐρανοῦ ἡγεῖται, γαίης κρατεῖ, αὐτὸς ὑπάρχει. καὶ πρὸς τοὺς γενητοὺς λεγομένους ἔφη· Εἰ δὲ γενητὸν ὅλως καὶ φθείρεται, οὐ δύνατ᾿ ἀνδρὸς Ἐκ μηρῶν μήτρας τε Θεὸς τετυπωμένος εἶναι. Ἀλλὰ Θεὸς μόνος εἷς πανυπέρτατος, ὃς πεποίηκεν Οὐρανὸν ἠέλιόν τε, καὶ ἀστέρας, ἠδὲ σελήνην, Καρποφόρον γαῖάν τε, καὶ ὕδατος οἴδματα πόντου, Οὔρεά θ᾿ ὑψήεντα, καὶ ἀέναα χεύματα πηγῶν· Τῶν τ᾿ ἐνύδρων πάλι γεννᾷ ἀνήριθμον πολὺ πλῆθος· Ἑρπετὰ δ᾿ ἐκ γαίης κινούμενα ψυχροτροφεῖ τε, Ποικίλα τε κτηνῶν λιγυροθρόα, τραυλίζοντα, Ξουθὰ λιγυπτερόφωνα, ταράσσοντ᾿ ἀέρα ταρσοῖς· Ἐν δὲ νάπαις ὀρέων ἀγρίαν γένναν θέτο θηρῶν· Ἡμῖν τε κτήνη ὑπέταξεν πάντα βροτοῖσιν, Πάντων δ᾿ ἡγητῆρα κατέστησεν θεότευκτον, Ἀνδρὶ δ᾿ ὑπαὶ τάξεν παμποίκιλα κ᾿ οὐ κατάληπτα. Τίς γὰρ σὰρξ δύναται θνητῶν γνῶναι τάδ᾿ ἅπαντα; Ἀλλ᾿ αὐτὸς μόνος οἶδεν ὁ ποιήσας τάδ᾿ ἀπ᾿ ἀρχῆς, Ἄφθαρτος, κτίστης, αἰώνιος, αἰθέρα ναίων, Τοῖς ἀγαθοῖς ἀγαθὸν προφέρων πολὺ πλείονα μισθὸν, Τοῖς δὲ κακοῖς ἀδίκοις τε χόλον καὶ θυμὸν ἐγείρων, Καὶ πόλεμον, καὶ λοιμὸν, ἢ ἄλγεα δακρυόεντα. Ἄνθρωποι τί μάτην ὑψούμενοι ἐκριζοῦσθε; Αἰσχυνθῆτε γαλᾶς καὶ κνώδαλα θειοποιοῦντες. Οὐ μανίη καὶ λύσσα φρενῶν καὶ ἐτώσια βάρη, Εἰ λοπάδας κλέπτουσι θεοὶ, συλοῦσι δὲ χύτρας; Ἀντὶ δὲ χρυσήεντα πόλον κατὰ πίονα ναίειν Σητόβρωτα δέδορκε, πυκναῖς δ᾿ ἀράχναις δεδίασται. Προσκυνέοντες ὄφεις, κύνας, αἰλούρους ἀνόητοι, Καὶ πετεεινὰ σέβεσθε, καὶ ἑρπετὰ θηρία γαίης Καὶ λίθινα ξόανα, καὶ ἀγάλματα χειροποίητα, Κἀν παρόδοισι λίθων συγχώματα· ταῦτα σέβεσθε, Ἄλλα τε πολλὰ μάταια, ἃ δὴ κ᾿ αἰσχρὸν ἀγορεύειν· Καί γε θεοὶ μερόπων δολοήτορές εἰσιν ἀβούλων, Τῶν δὴ κἀκ στόματος χεῖται θανατηφόρος ἰός. Οὗ δ᾿ ἔστι ζωή τε καὶ ἄφθιτον ἀέναον φῶς, Καὶ μέλιτος γλυκεροῦ γλυκερώτερον ἀνδράσι χάρμα Ἐκπροχέῃ· τῷ δὴ μόνῳ αὐχένα κάμπτε. Καὶ τρίβον αἰώνεσσιν ἐν εὐσεβέεσσ᾿ ἀνάκλινε. Ταῦτα λιπόντες ἅπαντα, δίκης μεστόν τε κύπελλον Ζωρότερον, στιβαρὸν, βεβαρημένον, εὖ μάλ᾿ ἄκρητον Εἱλκύσατ᾿ ἀφροσύνῃσι μεμῃνότι πνεύματι πάντες, Κοὐ θέλετ᾿ ἐκνῆψαι καὶ σώφρονα πρὸς νόον ἐλθεῖν, Καὶ γνῶναι βασιλῆα Θεὸν, τὸν πάντ᾿ ἐφορῶντα. Τοὔνεκεν αἰθομένοιο πυρὸς σέλας ἔρχετ᾿ ἐφ᾿ ὑμᾶς, Λαμπάσι καυθήσεσθε δι᾿ αἰῶνος, τὸ πανῆμαρ, Ψεύδεσιν αἰσχυνθέντες ἐπ᾿ εἰδώλοσιν ἀχρήστοις. Οἱ δὲ Θεὸν τιμῶντες ἀληθινὸν, ἀέναόν τε, Ζωὴν κληρονομοῦσι τὸν αἰῶνος χρόνον, αὐτοὶ Οἰκοῦντες παραδείσου ὁμῶς ἐριθηλέα κῆπον, Δαινύμενοι γλυκὺν ἄρτον ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἀστερόεντος. ὅτι μὲν οὖν ταῦτα ἀληθῆ καὶ ὠφέλιμα καὶ δίκαια καὶ προσφιλῆ πᾶσιν ἀνθρώποις τυγχάνει, δῆλόν ἐστι· καὶ ὅτι οἱ κακῶς δράσαντες ἀναγκαίως ἔχουσι κατ᾿ ἀξίαν τῶν πράξεων κολασθῆναι.