그대가 “그대의 하나님을 내게 보여 주시오”라고 한다면, 나도 “그대가 어떤 사람인지 내게 보여 주시오. 그러면 나의 하나님을 그대에게 보여 주겠소”라고 답하겠다. 그대 영혼의 눈이 보고, 그대 마음의 귀가 듣는다는 것을 보여 달라. 육신의 눈으로 보는 사람들은 이 세상과 땅의 일을 알아보며, 서로 다른 것들을 분별한다. 빛과 어둠, 흰색과 검은색, 추함과 아름다움, 리듬과 비례가 맞는 것과 맞지 않는 것, 지나치게 큰 것과 모자라는 것을 구별한다. 귀에 들리는 것도 마찬가지로 높은 소리, 낮은 소리, 듣기 좋은 소리를 구별한다. 이처럼 마음의 귀와 영혼의 눈도 하나님을 바라볼 수 있다. 하나님은 영혼의 눈이 열려 있어 그분을 볼 수 있는 사람들에게 보이시기 때문이다. 모든 사람에게 눈은 있지만, 어떤 이들의 눈에는 백태가 끼어 햇빛을 보지 못한다. 눈먼 이들이 보지 못한다고 해서 비치는 햇빛이 없는 것은 아니다. 눈먼 이들은 자신과 자신의 눈을 탓해야 한다. 그대도 그러하다. 사람이여, 죄와 악한 행위가 그대 영혼의 눈에 백태를 끼게 했다. 잘 닦인 거울처럼 사람은 깨끗한 영혼을 지녀야 한다. 거울에 녹이 끼면 사람의 얼굴을 그 안에서 볼 수 없다. 사람 안에 죄가 있으면 그 사람도 하나님을 바라볼 수 없다. 그러니 그대 자신을 보여 달라. 간음하거나 음행하는 사람은 아닌지, 도둑질하거나 약탈하거나 남의 것을 가로채는 사람은 아닌지, 남자와 동침하거나 남을 능욕하거나 욕하는 사람은 아닌지, 화를 잘 내거나 시기하거나 허풍을 떨거나 교만하거나 폭행하거나 돈을 사랑하는 사람은 아닌지, 부모에게 불순종하거나 자기 자식을 파는 사람은 아닌지 말이다. 그런 일을 하는 사람들이 먼저 온갖 더러움에서 자신을 깨끗하게 하지 않으면 하나님은 그들에게 나타나지 않으신다. 이 모든 것이 그대를 어둡게 한다. 눈에 이물질이 끼면 햇빛을 똑바로 바라볼 수 없는 것과 같다. 사람이여, 그대의 불경함도 그대를 어둡게 하여 하나님을 볼 수 없게 한다.
Ἀλλὰ καὶ ἐὰν φῇς, δεῖξόν μοι τὸν Θεόν σου· κἀγώ σοι εἴποιμι ἂν, δεῖξόν μοι τὸν ἄνθρωπόν σου, κἀγώ σοι δείξω τὸν Θεόν μου. ἐπεὶ δεῖξον βλέποντας τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς σου, καὶ τὰ ὦτα τῆς καρδίας σου ἀκούοντα. ὥσπερ γὰρ οἱ βλέποντες τοῖς ὀφθαλμοῖς τοῦ σώματος κατανοοῦσι τὴν τοῦ βίου καὶ ἐπίγειον πραγματείαν, ἅμα δοκιμάζοντες τὰ διαφέροντα, ἤτοι φῶς ἢ σκότος, ἢ λευκὸν ἢ μέλαν, ἢ ἀειδὲς ἢ εὔμορφον, ἢ εὔρυθμον καὶ εὔμετρον, ἢ ἄῤῥυθμον καὶ ἄμετρον, ἢ ὑπὲρ μέτρον ἢ κόλουρον· ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ὑπ᾿ ἀκοὴν πίπτοντα, ἢ ὀξύφωνα, ἢ βαρύφωνα, ἢ ἡδύφωνα· οὕτως ἔχοι ἂν καὶ περὶ τὰ ὦτα τῆς καρδίας, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοὺς τῆς ψυχῆς, δύνασθαι Θεὸν θεάσασθαι. βλέπεται γὰρ Θεὸς τοῖς δυναμένοις αὐτὸν ὁρᾷν, ἐπὰν ἔχωσι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνεωγμένους τῆς ψυχῆς. πάντες μὲν γὰρ ἔχουσι τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἀλλὰ ἕνιοι ὑποκεχυμένους, καὶ μὴ βλέποντας τὸ φῶς τοῦ ἡλίου· καὶ οὐ παρὰ τὸ μὴ βλέπειν τοὺς τυφλοὺς ἤδη καὶ οὐκ ἔστι τὸ φῶς τοῦ ἡλίου φαῖνον· ἀλλὰ ἑαυτοὺς αἰτιάσθωσαν οἱ τυφλοὶ, καὶ τοὺς ἑαυτῶν ὀφθαλμούς. οὕτω καὶ σὺ, ὦ ἄνθρωπε, ἔχεις ὑποκεχυμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς σου ὑπὸ τῶν ἁμαρτημάτων καὶ τῶν πράξεών σου τῶν πονηρῶν. ὥσπερ ἔσοπτρον ἐστιλβωμένον, οὕτω δεῖ τὸν ἄνθρωπον ἔχειν καθαρὰν ψυχήν· ἐπὰν οὖν ᾖ ἰὸς ἐν τῷ ἐσόπτρῳ, οὐ δύναται ὁρᾷσθαι τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ ἐσόπτρῳ. οὕτω καὶ ὅταν ἡ ἁμαρτία ἐν τῷ ἀνθρώπῳ, οὐ δύναται ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος θεωρεῖν τὸν Θεόν. δεῖξον οὖν καὶ σὺ σεαυτὸν, εἰ οὐκ εἶ μοιχὸς, εἰ οὐκ εἶ πόρνος, εἰ οὐκ εἶ κλέπτης, εἰ οὐκ εἶ ἅρπαξ, εἰ οὐκ εἶ ἀποστερητὴς, εἰ οὐκ εἶ ἀρσενοκοίτης, εἰ οὐκ εἶ ὑβριστὴς, εἰ οὐκ εἶ λοίδορος, εἰ οὐκ ὀργίλος, εἰ οὐ φθονερὸς, εἰ οὐκ ἀλαζὼν, εἰ οὐχ ὑπερόπτης, εἰ οὐ πλήκτης, εἰ οὐ φιλάργυρος, εἰ οὐ γονεῦσιν ἀπειθὴς, εἰ οὐ τὰ τέκνα σου πωλεῖς. τοῖς γὰρ ταῦτα πράσσουσιν ὁ Θεὸς οὐκ ἐμφανίζεται, ἐὰν μὴ πρῶτον ἑαυτοὺς καθαρίσωσιν ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ. καὶ σοὶ οὖν ἅπαντα ἐπισκοτεῖ, καθάπερ ὕλης ἐπιφορὰ ἐπὰν γένηται τοῖς ὀφθαλμοῖς πρὸς τὸ μὴ δύνασθαι ἀτενίσαι τὸ φῶς τοῦ ἡλίου· οὕτω καὶ σοὶ, ὦ ἄνθρωπε, ἐπισκοτοῦσιν αἱ ἀσέβειαι πρὸς τὸ μὴ δύνασθαί σε ὁρᾷν τὸν Θεόν.